اوکراین در اولین سالگرد "انقلاب میدان"
در اولین سالگرد رویدادهای “میدان” در کی یف، نارضایتی در صحبت بسیاری از مردم موج می زند و این نارضایتی روز به روز با از دست دادن فرصت ها برای اصلاحات افزایش می یابد. آیا انقلاب “میدان” دیگری ممکن است؟
یورونیوز نظر تاراس شوچنکو را می پرسد که کارشناس رسانه و فعال مدنی است و از رفرمی با اتکا به ابتکارهای وسیع مدنی حمایت می کند که نامش را “بسته ای از امکانات اصلاح طلبانه” می گذارد.
تاراس شوچنکو: “میدان سومی هم ممکن است و فکر می کنم این چیزی است که هم مردم و هم حکومت به آن پی برده اند. امیدوارم سیاستمداران به خاطر داشته باشند که مردم راضی نیستند و این نارضایتی اگر رشد کند، میدان آینده از همان ابتدا صلح آمیز نخواهد بود، زیرا اسلحه بسیاری بیرون خواهد آمد. امیدوارم این تجربه نوعی پشتوانه برای کسانی باشد که سرانجام باید اصلاح و تغییر را در این کشور آغاز کنند.”
اوکراین اکنون در میانه راه برای شکل دادن یک حکومت جدید است که در آن گروه قابل توجهی از روزنامه نگاران سابق و فعالان سیاسی و مدنی که در رویدادهای میدان شرکت داشتند، حضور دارند. مصطفی نایم، یکی از این چهره های جوان است.
مصطفی نایم: “من نظرم این نیست که “میدان” دست آوردهایی داشت که دیگر تمام شده است. همه آنچه که اکنون اتفاق می افتد به نسبت نتیجه مبارزات میدان است. مردم باید فشار بر حکومت را حفظ کنند و آگاه باشند که چه چیزی دارد اتفاق می افتد. در عین حال باید در نظر داشته باشند که ما اکنون نمایندگان میدان را در پارلمان جدید داریم و این امکانی است برای پیشبرد ابتکارهایی که محصول تلاش این سال هاست.”
یولیا تیموشنکو، نخست وزیر پیشین اوکراین که از نمادهای انقلاب نارنجی بود و مدتی را در زندان گذراند اعتراف می کند که سیاستمدارانی که با انقلاب نارنجی به قدرت رسیدند نتوانستند اصلاحات رادیکال و ادغام اوکراین در اتحادیه اروپا را به پیش برند.
یولیا تیموشنکو: “اولین انقلاب که آنرا انقلاب نارنجی می نامیم توسط سیاستمداران راه افتاد، اما انقلاب دوم به دست خود مردم بود. زیرا مردم نمی خواستند بیش از این در فضای خاکستری زندگی کنند. آنها برای یک انتخاب اروپایی دست به طغیان زدند. مطمئن هستم که بعد از انقلاب نارنجی می توانستیم کارهای بیشتری انجام دهیم، اما تردیدی نیز ندارم که انقلاب نارنجی راه را برای نبرد نهایی برای آزادی گشود.”
یولیا تیموشنکو بر این نظر است که با استفاده از دو تجربه انقلاب نارنجی و انقلاب میدان، اکنون زمان کار جدی برای بهبود اوضاع است تا بتوان از “میدان سوم” جلوگیری کرد.
یورونیوز نظر تاراس شوچنکو را می پرسد که کارشناس رسانه و فعال مدنی است و از رفرمی با اتکا به ابتکارهای وسیع مدنی حمایت می کند که نامش را “بسته ای از امکانات اصلاح طلبانه” می گذارد.
تاراس شوچنکو: “میدان سومی هم ممکن است و فکر می کنم این چیزی است که هم مردم و هم حکومت به آن پی برده اند. امیدوارم سیاستمداران به خاطر داشته باشند که مردم راضی نیستند و این نارضایتی اگر رشد کند، میدان آینده از همان ابتدا صلح آمیز نخواهد بود، زیرا اسلحه بسیاری بیرون خواهد آمد. امیدوارم این تجربه نوعی پشتوانه برای کسانی باشد که سرانجام باید اصلاح و تغییر را در این کشور آغاز کنند.”
اوکراین اکنون در میانه راه برای شکل دادن یک حکومت جدید است که در آن گروه قابل توجهی از روزنامه نگاران سابق و فعالان سیاسی و مدنی که در رویدادهای میدان شرکت داشتند، حضور دارند. مصطفی نایم، یکی از این چهره های جوان است.
مصطفی نایم: “من نظرم این نیست که “میدان” دست آوردهایی داشت که دیگر تمام شده است. همه آنچه که اکنون اتفاق می افتد به نسبت نتیجه مبارزات میدان است. مردم باید فشار بر حکومت را حفظ کنند و آگاه باشند که چه چیزی دارد اتفاق می افتد. در عین حال باید در نظر داشته باشند که ما اکنون نمایندگان میدان را در پارلمان جدید داریم و این امکانی است برای پیشبرد ابتکارهایی که محصول تلاش این سال هاست.”
یولیا تیموشنکو، نخست وزیر پیشین اوکراین که از نمادهای انقلاب نارنجی بود و مدتی را در زندان گذراند اعتراف می کند که سیاستمدارانی که با انقلاب نارنجی به قدرت رسیدند نتوانستند اصلاحات رادیکال و ادغام اوکراین در اتحادیه اروپا را به پیش برند.
یولیا تیموشنکو: “اولین انقلاب که آنرا انقلاب نارنجی می نامیم توسط سیاستمداران راه افتاد، اما انقلاب دوم به دست خود مردم بود. زیرا مردم نمی خواستند بیش از این در فضای خاکستری زندگی کنند. آنها برای یک انتخاب اروپایی دست به طغیان زدند. مطمئن هستم که بعد از انقلاب نارنجی می توانستیم کارهای بیشتری انجام دهیم، اما تردیدی نیز ندارم که انقلاب نارنجی راه را برای نبرد نهایی برای آزادی گشود.”
یولیا تیموشنکو بر این نظر است که با استفاده از دو تجربه انقلاب نارنجی و انقلاب میدان، اکنون زمان کار جدی برای بهبود اوضاع است تا بتوان از “میدان سوم” جلوگیری کرد.