Amos Gitai'nin kamerasından İsrail-Filistin barışı
- 10 yıl önce
İsrailli yönetmen Amos Gitai’nin yeni uzun metrajı Ana Arabia (Ben, Arap), Nazi katliamından kurtulan ve bir Arapla evlendikten sonra Müslüman olan bir kadının hikayesini anlatıyor. Bu çarpıcı hikayenin izini filmde genç bir gazeteci sürüyor.
İsrail’deki Bat Yam ile Yafa sınırındaki unutulmuş bir bölgede çekilen film, bir ailenin ve komşularının hayatlarından bir kesiti beyaz sahneye taşıyor.
Gitai, 81 dakikalık hikayeyi kaydı kesmeden tek kamerayla anlatarak önemli bir başarıya da imza atmış.
80. filmi ile sinema severlerle buluşan Gitai, eserlerini büyük oranda kişisel deneyimlerine dayandırıyor. Tutkusu savaş cephesinde çekimler, anti-Semitizm ve sınırların değişken doğası üzerine film ve videolar yapmak.
Filistinle İsrail arasında barış sağlanması için mücadele eden Amos Gitai, kanın durmadan aktığı bir dönemde iki halkın aslında birbirlerine ne kadar yakın olduklarını yalın bir dille ekrana taşıyor.
euronews:
“Amos Gitai, bize katıldığınız için teşekkür ederiz. İsrail ve Filistin arasındaki çatışmalar Gazze’de en kanlı dönemini yaşıyor. Sizin filminiz Ana Arabia, Yahudi ve Arapların kutsal topraklarda barış içinde bir arada yaşama olasılığını anlatıyor. Sinemacılar ve yazarlar bugün milliyetçiliğin ve aşırılığın son kaleleri mi?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Bölgede yaşanan fiziksel bombardıman aynı zamanda imajları, edebiyatı, görsel sanatları da vuruyor. Sinema bir diyalog şekli olarak köprüler kurmalı. Bölgenin hastalıklı görüntüsünü reddetmeliyiz. Ben yaptığım sinema ile Ana Arabia ile Yahudi ve Arap iki insanın yan yana var olabileceğini göstermeye çalıştım.”
euronews:
“Sabit kamerayla tek bir klip olarak çektiğiniz film teknik olarak bir başyapıt. Bu sinema metaforu aynı zamanda Yahudiler ve Araplar arasındaki ilişkinin hiç kopmaması gerektiğini mi gösteriyor? Amacınız bu muydu?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Evet. Bir sinemacı değil bir vatandaş olarak Araplar ve Yahudiler arasında hiç bir kopmanın olmasını istemem. Eğer bu cümleyi benim sinemacı dilime çevirecek olursam şunu söylerim, bu filmin söz dizimi, yani bunu kesmek istemedim. Sonuçta da öyle yaptım. Bu 81 dakikalık tek çekim. Filmdeki karakterlerin anılarıyla bu karakterlerin ilişkilerini göstermek ve açıklamak durumundaydık.”
euronews:
“Filminiz birkaç ay önce İsrail’de yayınlandı. Orada nasıl karşılandı?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Bence savaş görüntülerini vermek barış hakkında konuşmaktan çok daha kolay. Bu çok popüler bir konu değil. İnsanlar barış hakkında konuşmaya cesaret edemiyor: Ben de bunun gerekli olduğunu biliyorum. İsrail’de filmi beğenenler oldu. Fakat bazıları da ‘Hayır böyle olmamalı. Araplar ve Yahudiler arasında bir karışım olamaz’ dediler.”
euronews:
“Medyada ve sosyal ağlarda görsel bir savaş var. Her şey karışık. Güvenilir kaynaklardan gelmeyen görüntüler şiddet ve kızgınlığı daha da fazla arttırmaz mı?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Kesinlikle. Sıklıkla Euronews’te ‘No Comment‘ı izliyorum. Çünkü orada bazen olayı açıklayan güzel bölümler oluyor. Kamera hareketlerinin anlamını veriyor, aldatıcı görüntülerden kaçınıyor. Genellikle çok kısa görüntülerin bize verdiklerinden bir şeyler anlarız. Ancak aslında öyle değil. Bu gerçek değil. bence biz Ortadoğu halkı, görüntüleri bir savaş aracı olarak kullanıyoruz. Bu yaklaşımla bölgeden gelen bütün görüntüleri zehirlemeyi başardık.”
İsrail’deki Bat Yam ile Yafa sınırındaki unutulmuş bir bölgede çekilen film, bir ailenin ve komşularının hayatlarından bir kesiti beyaz sahneye taşıyor.
Gitai, 81 dakikalık hikayeyi kaydı kesmeden tek kamerayla anlatarak önemli bir başarıya da imza atmış.
80. filmi ile sinema severlerle buluşan Gitai, eserlerini büyük oranda kişisel deneyimlerine dayandırıyor. Tutkusu savaş cephesinde çekimler, anti-Semitizm ve sınırların değişken doğası üzerine film ve videolar yapmak.
Filistinle İsrail arasında barış sağlanması için mücadele eden Amos Gitai, kanın durmadan aktığı bir dönemde iki halkın aslında birbirlerine ne kadar yakın olduklarını yalın bir dille ekrana taşıyor.
euronews:
“Amos Gitai, bize katıldığınız için teşekkür ederiz. İsrail ve Filistin arasındaki çatışmalar Gazze’de en kanlı dönemini yaşıyor. Sizin filminiz Ana Arabia, Yahudi ve Arapların kutsal topraklarda barış içinde bir arada yaşama olasılığını anlatıyor. Sinemacılar ve yazarlar bugün milliyetçiliğin ve aşırılığın son kaleleri mi?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Bölgede yaşanan fiziksel bombardıman aynı zamanda imajları, edebiyatı, görsel sanatları da vuruyor. Sinema bir diyalog şekli olarak köprüler kurmalı. Bölgenin hastalıklı görüntüsünü reddetmeliyiz. Ben yaptığım sinema ile Ana Arabia ile Yahudi ve Arap iki insanın yan yana var olabileceğini göstermeye çalıştım.”
euronews:
“Sabit kamerayla tek bir klip olarak çektiğiniz film teknik olarak bir başyapıt. Bu sinema metaforu aynı zamanda Yahudiler ve Araplar arasındaki ilişkinin hiç kopmaması gerektiğini mi gösteriyor? Amacınız bu muydu?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Evet. Bir sinemacı değil bir vatandaş olarak Araplar ve Yahudiler arasında hiç bir kopmanın olmasını istemem. Eğer bu cümleyi benim sinemacı dilime çevirecek olursam şunu söylerim, bu filmin söz dizimi, yani bunu kesmek istemedim. Sonuçta da öyle yaptım. Bu 81 dakikalık tek çekim. Filmdeki karakterlerin anılarıyla bu karakterlerin ilişkilerini göstermek ve açıklamak durumundaydık.”
euronews:
“Filminiz birkaç ay önce İsrail’de yayınlandı. Orada nasıl karşılandı?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Bence savaş görüntülerini vermek barış hakkında konuşmaktan çok daha kolay. Bu çok popüler bir konu değil. İnsanlar barış hakkında konuşmaya cesaret edemiyor: Ben de bunun gerekli olduğunu biliyorum. İsrail’de filmi beğenenler oldu. Fakat bazıları da ‘Hayır böyle olmamalı. Araplar ve Yahudiler arasında bir karışım olamaz’ dediler.”
euronews:
“Medyada ve sosyal ağlarda görsel bir savaş var. Her şey karışık. Güvenilir kaynaklardan gelmeyen görüntüler şiddet ve kızgınlığı daha da fazla arttırmaz mı?”
Amos Gitai, Yönetmen:
“Kesinlikle. Sıklıkla Euronews’te ‘No Comment‘ı izliyorum. Çünkü orada bazen olayı açıklayan güzel bölümler oluyor. Kamera hareketlerinin anlamını veriyor, aldatıcı görüntülerden kaçınıyor. Genellikle çok kısa görüntülerin bize verdiklerinden bir şeyler anlarız. Ancak aslında öyle değil. Bu gerçek değil. bence biz Ortadoğu halkı, görüntüleri bir savaş aracı olarak kullanıyoruz. Bu yaklaşımla bölgeden gelen bütün görüntüleri zehirlemeyi başardık.”