HOŞÇA KAL ÖĞRETMENİM-KONYA HİLTON OTEL DE
- 10 yıl önce
HOŞÇA KAL ÖĞRETMENİM
Vakit tamam öğretmenim…
Dört yılı devirdik bak bu haziran
Peşinden koşan küçücük çocuk
Karşında büyüdü bak kocaman…
Kalem tutturmaya çok uğraştığın
Minicik ellerim büyüdü artık
Acısına alıştım nasırların,
Ağrımıyor hiç mi hiç parmaklarım.
Çizgiler çektiriyordun ya!
Çekiyordum ya eğri büğrü çizgiler…..
Bırak çizgi çizmeyi,
Prizmalar çiziyorum,üçgenler.dörtgenler.
Öğrendim ”B” lerin gözlük olmadığını,
Tarak demiyorum artık “E”lere,
Ters yazmıyorum”S”leri.
Merdivene benzetiyordum ya “H”harflerini,
Basamak yaptım tırmandım,
Tırmanıyorum,öğrettiğin gibi.
Adımı yazmayı,adını yazmayı
“Atatürk”yazmayı öğrettin ya öğretmenim,
And içtik ya her gün birlikte
Doğru- dürüst çalışkan olacağımıza,
İlkelerin ışığında yılmadan koşacağımıza,
Ülkümüzün yükselmek ve ileri gitmek olduğuna,
And içtik ya birlikte;
Yüksek medeniyet ufkunda bir memleket yaratacağımıza,
Andımız ahdımız “Türkiye”idi öğretmenim!
Atatürk’ün yolunda gideceğiz, öğretmenim.
Korkma! Kaybolmam öğretmenim,
Öğrettin ya Atatürk’ün yolunu,
Adres bellemeyi,yön bulmayı,kroki çizmeyi,
Kaybolmadan doğru yolu bulmayı,
Kaybolanlar, seni tanımayan,
Atan’ nın çizdiği yolu görmeyen gözler
Öğretmenim!
Zorda kalırsam kime gideceğimi,
Hangi telefonları arıyacağımı,
Hayatı, hayatta kalmayı,
Öğrettin ya öğretmenim..!
,Öğrettin ya ayakta kalmayı…..
Bak ayaklandım öğretmenim,
Ayakta durmayı,dik durmayı,
Bütün ağırlığına rağmen,
Çantamın altında bile
Dimdik durmayı öğrettin ya öğretmenim.
Dik duracağım öğretmenim,
Öğrettiğin gibi dim dik,
Eğilmeden, arkama bakmadan,
Çıkarı için,arkadaşını ,hatta ülkesini değil,
Yalnız kendi menfaatini düşünenlere kanmadan,
Gözlerim hep ilerde,hep ilerde
Emin ve dik adımlar atacağım.
Hatta yürümeyeceğim,
Kanat açıp uçacağım,
Uçacağım Öğretmenim.
Çünkü,tutup minicik kollarımdan
Kanatlarımı sen taktın
Ben büyümeye çabalarken,
Kanat çırpmayı öğrettin sen,
Mahzun bakıyorsun şimdi,
Gözlerinde nem büyüyor ama,
Dur demiyorsun uçup gitmeme
Anladım biliyorsun,
Ardımdan gelenler var
Ben gitmezsem, çünkü onlar gelemez.
Onlara “günaydın” demen için,
Benim hoşça kal demem gerek
Öyleyse hoşça kal öğretmenim,
Hep öyle kal, hoşça kal
Minicik yüreğimde
Dev kadar sevginle kal,
Sen orda kal, hayatta kal,Ayakta kal,Hoşça kal öğretmenim!
HOŞÇA KAL!....
Neslihan ÖZMAYA –(Düzenleme-A.Yılmaz UÇTU)
Vakit tamam öğretmenim…
Dört yılı devirdik bak bu haziran
Peşinden koşan küçücük çocuk
Karşında büyüdü bak kocaman…
Kalem tutturmaya çok uğraştığın
Minicik ellerim büyüdü artık
Acısına alıştım nasırların,
Ağrımıyor hiç mi hiç parmaklarım.
Çizgiler çektiriyordun ya!
Çekiyordum ya eğri büğrü çizgiler…..
Bırak çizgi çizmeyi,
Prizmalar çiziyorum,üçgenler.dörtgenler.
Öğrendim ”B” lerin gözlük olmadığını,
Tarak demiyorum artık “E”lere,
Ters yazmıyorum”S”leri.
Merdivene benzetiyordum ya “H”harflerini,
Basamak yaptım tırmandım,
Tırmanıyorum,öğrettiğin gibi.
Adımı yazmayı,adını yazmayı
“Atatürk”yazmayı öğrettin ya öğretmenim,
And içtik ya her gün birlikte
Doğru- dürüst çalışkan olacağımıza,
İlkelerin ışığında yılmadan koşacağımıza,
Ülkümüzün yükselmek ve ileri gitmek olduğuna,
And içtik ya birlikte;
Yüksek medeniyet ufkunda bir memleket yaratacağımıza,
Andımız ahdımız “Türkiye”idi öğretmenim!
Atatürk’ün yolunda gideceğiz, öğretmenim.
Korkma! Kaybolmam öğretmenim,
Öğrettin ya Atatürk’ün yolunu,
Adres bellemeyi,yön bulmayı,kroki çizmeyi,
Kaybolmadan doğru yolu bulmayı,
Kaybolanlar, seni tanımayan,
Atan’ nın çizdiği yolu görmeyen gözler
Öğretmenim!
Zorda kalırsam kime gideceğimi,
Hangi telefonları arıyacağımı,
Hayatı, hayatta kalmayı,
Öğrettin ya öğretmenim..!
,Öğrettin ya ayakta kalmayı…..
Bak ayaklandım öğretmenim,
Ayakta durmayı,dik durmayı,
Bütün ağırlığına rağmen,
Çantamın altında bile
Dimdik durmayı öğrettin ya öğretmenim.
Dik duracağım öğretmenim,
Öğrettiğin gibi dim dik,
Eğilmeden, arkama bakmadan,
Çıkarı için,arkadaşını ,hatta ülkesini değil,
Yalnız kendi menfaatini düşünenlere kanmadan,
Gözlerim hep ilerde,hep ilerde
Emin ve dik adımlar atacağım.
Hatta yürümeyeceğim,
Kanat açıp uçacağım,
Uçacağım Öğretmenim.
Çünkü,tutup minicik kollarımdan
Kanatlarımı sen taktın
Ben büyümeye çabalarken,
Kanat çırpmayı öğrettin sen,
Mahzun bakıyorsun şimdi,
Gözlerinde nem büyüyor ama,
Dur demiyorsun uçup gitmeme
Anladım biliyorsun,
Ardımdan gelenler var
Ben gitmezsem, çünkü onlar gelemez.
Onlara “günaydın” demen için,
Benim hoşça kal demem gerek
Öyleyse hoşça kal öğretmenim,
Hep öyle kal, hoşça kal
Minicik yüreğimde
Dev kadar sevginle kal,
Sen orda kal, hayatta kal,Ayakta kal,Hoşça kal öğretmenim!
HOŞÇA KAL!....
Neslihan ÖZMAYA –(Düzenleme-A.Yılmaz UÇTU)